Na de voetbalwedstrijd ruikt een kleedkamer naar zweet en gras. Er wordt een kratje bier gehaald, er wordt gelachen en gedold terwijl de voetballers zich uitkleden en onder de douche gaan. Die ‘gezellige’ derde helft is een van de redenen dat de 24-jarige Levi niet in een herenteam voetbalt.

Levi studeert en woont nu in Den Haag, maar is opgegroeid in Haarlem. Toen Levi 8 jaar was ging hij op voetbal, in een meisjesteam. Levi is namelijk in het lichaam van een vrouw geboren, maar is daar nooit gelukkig mee geweest. “In een meidenteam merkte ik dat ik anders was. Maar op voetbal zitten vaak stoere meisjes, dus ik viel niet op en werd gewoon geaccepteerd. In die tijd kon ik dat gevoel van anders zijn nog geen naam geven.” Thuis werd Levi vrijgelaten in wat hij deed en hoe hij zich kleedde. Maar er werd niet openlijk gesproken over wat voor gevoel hij had. “Ik had graag wel wat meer informatie gehad over de LGTBIQ+ community. Nu heb ik lang geen idee gehad van wat er met mij aan de hand was.”

Seksuele voorlichting

Een paar jaar later kreeg Levi seksuele voorlichting op school. Er werd onder andere gesproken over hoe het lichaam verandert in de puberteit. “Veel klasgenootjes keken uit naar het krijgen van borsten, ik vond dat maar niks.” Toen die puberteit begon werd het pas echt moeilijk voor Levi. “Ik dacht voor altijd ongelukkig te zullen zijn met mijn uiterlijk”.

Levi zat in Haarlem op een, zo door hem omschreven, ‘witte kakschool’. Levi viel al op omdat hij niet, zoals de meeste klasgenootjes, uit een rijk gezin kwam en geen dure merkkleding droeg. “Ik wilde geaccepteerd worden en niet nóg meer opvallen. Dus overcompenseerde ik door rokjes te dragen en lang haar te hebben, terwijl ik me er niet prettig bij voelde.”

Nog steeds was de voetbal een plek waar Levi zich wel prettig voelde en zichzelf durfde te zijn. Totdat hij voor de tweede keer een enkelblessure had en een tijdje niet kon voetballen. In die tijd veranderde er nog meer, waardoor hij na zijn blessure niet meer terug kon keren in een vrouwenteam. Want volgens de regels mag een volwassen man niet mee doen bij de dames.

Aha-moment

Levi herinnert zich nog goed dat hij voor het eerst naar het COC ging (LGTBIQ+ belangenbehartiger). Daar sprak hij met een man die pas op latere leeftijd in transitie was gegaan en gelijk viel Levi van het ene aha-moment in het andere. “Ik ontdekte zoveel overeenkomsten. Ik dacht dat je vanaf je geboorte al moest voelen dat je in het ‘verkeerde lichaam zit’, maar dat kan blijkbaar ook pas later gebeuren.”

Levi was niet opgelucht met deze ontdekking. “Ik had al jaren het gevoel ‘van anders zijn’ weggeduwd. Ik had er geen tijd voor en kon het er niet bij hebben. Nu kon ik het niet meer negeren en ik dacht vooral aan wat er allemaal moest gebeuren om gelukkig te kunnen zijn.”

De transitie

Het begon met een naamsverandering en een ‘M’ in zijn paspoort. “Samen met mijn moeder heb ik mijn nieuwe naam uitgezocht.” En daarna de lichamelijke transitie. “De eerste keer naar de huisarts was doodeng. Ik ging niet naar mijn huisarts in Haarlem, die ik al mijn hele leven kende maar een in Den Haag. Ik moest uiteindelijk aan de arts uitleggen wat het traject was. Dat had ik niet verwacht. Je zou toch denken dat een huisarts wel weet van hoe of wat. Dat maakte de eerste stap nog moeilijker.”

Uiteindelijk begon Levi met hormonen. “Gelukkig heb ik de financiële steun van mijn ouders en kan ik naar een privékliniek. Anders zou ik nu nog op een wachtlijst staan”. Het eerste wat veranderde was zijn stem: “Het was alsof ik schoor was door de verkoudheid, maar dat ging niet over. Langzaamaan werd mijn stem mannelijker terwijl die eerst echt piephoog was.” Zijn ouders betalen niet alles en soms moet de Haagse student, die alleen leeft van zijn studiefinanciering, kiezen tussen verse groenten of een hormoon injectie. Vier keer per jaar krijgt hij die injectie en die kost 300 euro per keer.

Weg met die borsten

Vorige week was het moment waar Levi lang op gewacht en voor gespaard had: een borstoperatie. “In mijn huis hangen alleen spiegels op gezichtshoogte, ik word zo ongelukkig bij het zien van een beetje vorm van borsten. Straks kan ik eindelijk weer naar mezelf kijken. Het eerste wat ik ga doen is zwemkleding uitzoeken. Dat ik dan littekens heb maakt me niet uit, als die borsten maar weg zijn. ”

De borstoperatie was een grote ingreep, niet alleen medisch maar ook psychologisch. De wereld is iets mooier geworden voor Levi. Maar een gehele geslachtsverandering zit er nog niet in. “De medische wetenschap is op dit gebied nog niet zover. Er is een slagingskans van 80 à 90 procent. Als het mislukt kun je de rest van je leven in een zakje moeten plassen. Dat is het niet waard. ”

Voetbal

Ondanks dat voor Levi de wereld flink aan het veranderen is, zijn er volgens hem nog heel wat stappen te zetten. Het begint al bij toiletten waarbij op mannen wc’s alleen urinoirs zijn. “Dat zie je wel eens bij festivals. Het is dan zo gênant om van de heren wc naar de dames te moeten lopen. Dat voelt echt als een walk of shame“. Ook op het voetbalveld kan er volgens hem gewerkt worden aan de acceptatie van LGTBIQ+.

“Bij sommige clubs laat het bestuur weten wel open te staan voor anderen, maar onder de spelers wordt er toch over je gepraat. Ook het omkleden gaat niet, want je bent toch anders onder je kleren, dus je hoort er niet helemaal bij. Ik kleedde me thuis om en ging ook thuis douchen, maar dan mis je dus die derde helft die ervoor zorgt dat je een echt team wordt.”

Bij een officieel damesteam meevoetballen kan niet meer, want Levi is een man. “Ik wil heel graag voetballen, want op het veld voel ik me het gelukkigst”. Een paar maanden geleden vond hij toch een team. In Westland speelt een aantal damesteams eens in de maand tegen elkaar en daar voelt Levi zich wel welkom. Het voelde zo vrij om weer te spelen. Want op het veld ben je niet een man of een vrouw, maar een speler.”

Op het voetbalveld kan volgens Levi dus nog wel wat veranderen betreft acceptatie van LHBTIQ+, maar er worden wel kleine stappen gezet. Zo is vorige week bij de Haagse voetbalvereniging Quick het allereerste regenboogvoetbalveld van Nederland geopend.

Lees ook…

Comments are closed.